SilverLight

หลังจากนั้นก็เป็นวันธรรมดาของผม

 ตื่นนอน 9.30 เดินไปซื้อก๋วยเตี๋ยวเส้นแห้ง

นั่งกินก๋วยเตี๋ยวดูทีวี 10.30 ไปอาบน้ำ แต่งตัวไปโรงเรียน

ถึงโรงเรียน 11.30 ไปเตะบอลกับเพื่อนๆ

13.30 เข้าเรียน 19.00 เลิกเรียน

นั่งรถถึงปากซอยบ้าน แวะเช่าการ์ตูน 3 เล่ม

กลับถึงบ้าน 20.30 เดินเข้ามาในบ้าน...

กริ้งงงงงงง เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น

ผมเดินไปรับโทรศัพท์

ผม : ฮาโหลครับ

บุ้ง : ขอสาย ### ค่ะ

ผม : พูดอยู่ครับ

บุ้ง : เราบุ้งเองจำได้ไหม ที่คุยกันวันนั้นไง

ผม  : ผมนึกอยู่สักครู่... อ้อจำได้แล้ว..แล้วนี่มันดึกแล้วไม่ใช่หรอ ออกมานอกบ้านทำไมอ่ะ ( ผมได้ยินรอบข้างรู้ว่าเธออยู่ข้างนอก )

บุ้ง : เอาหนังสือออกมาคืนเพื่อนอ่ะ ต้องนั่งรถไป

ผม : แล้วทำไมไม่เอาไปคืนตอนกลางวันล่ะ กลางคืนมันอันตรายนะ

บุ้ง : กลางวันแดดมันร้อนอ่ะ

ผม : แล้วบุ้งไม่คิดจะเรียนต่อหรอ

บุ้ง : ก็ตอนนี้ดรอปไว้ก่อนดีกว่า เดียวเราโทรมาหาใหม่แล้วกันนะครับ

ผม : อ่ะครับ

ผมไปอาบน้ำ ดูทีวี อ่านการ์ตูนนอน ตี2

จบวันนั้น ก็คงเป็นเหมือนวันธรรมดาๆ ที่มีใครคนหนึ่งที่ผมไม่รู้โทรมาหา

แต่แค่นั้นมันเปลี่ยนชีวิตธรรดาๆ นั้นไปสิ้นเชิง

ในวันที่ผ่านพ้นและเลยมานั้น ให้ย้อนหลังไปก็คงเป็นเวลา 8 - 9 ปีได้แล้วสินะ...

ผมก็นักศึกษา ปวส. คนหนึ่ง ฐานนะทางครอบครัวก็ไม่ค่อยดีเท่าไร...

พยายามใช้เงินอย่างประหยัดที่สุดเท่าที่ทำได้ ก็จะเหลือเงินวันละประมาณ 20บาท/วัน

เพื่อในวันศุกร์ผมจะมีเงินพอไปเล่น internet cafe ...

ผมเล่นโปรแกรม pirch เป็นโปรแกรมแชตสมัยแรกๆ ก็คุยๆ หนุกๆ ไม่หวังไปจีบใคร ไม่ได้ขอเบอร์ใคร

แต่ผมจะเล่นเว็บที่ชื่อว่่า jakfree.com ถ้าติดตาม internet มานานๆ จะจัก...

จาก jakfree.com >> monozone.com จนถึงปัจจุบันเป็น yenta4.com

และแล้ว...

คืนวันศุกร์ธรรมดาๆ ที่ผมรอจะได้ไปเล่นอินเตอร์เน็ต เวลาประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง

ก็เข้าไปเล่นตามปกติ ก็เข้าไปเล่น ox แล้วดูอะไรเรื่อยเปื่อยๆ ไป เข้าโปรแกรม pirch

แต้งๆ เสียงจากเครื่องผมดังขึ้นมา มีคนจากใน pirch ผมขึ้นมานั้นเอง

เธอ : "หวาดดี ชื่อไรหรอ"

ผม : "หวาดดีครับ ผมหลุย แล้วคุณล่ะชื่อ"

บุ้ง : "ชื่อ บุ้ง หลุยอายุเท่าไร"

ผม : "18 แล้วบุ้งล่ะ"

บุ้ง : "15 แล้วที่ไหน"

ผม : "เรียน ปวส. ที่ XXX แล้วบุ้งล่ะเรียนที่ไหนหรอ" (ผมปิดชื่อโรงเรียนไว้แล้วกันหน่อ ~.~ )

บุ้ง : "เรียนอยู่ ม.5 อ่ะ แต่ดรอปไว้"

ผม : "อ้าว ทำไมถึงดรอปล่ะ ตั้งใจเรียนอีกนิดหนึงก็น่าจะจบแล้วนิ"

บุ้ง : "ก็หลายเรื่องอ่ะ ขอเบอร์ได้ไหม"

ผม : "จะเอาไปทำไมอ่ะ"

บุ้ง : "ก็เผื่อไว้โทรคุยกัน เราจะเลิกแล้วล่ะ มาแลกเบอร์กันก็ได้"

ผม : "02-8xx-xxxx" ( ผมให้เบอร์บ้านไป เพราะตอนนั้นมือถือยังแพงมากๆ)

บุ้ง : "02-7xx-xxxx กด 1 งั้นเราเลิกล่ะนะ"

ผม : "บะบายๆ เรื่องเรียน ลองคิดดีๆ ถ้ากลับมาเรียนได้ ก็เรียนเถอะนะ"

เธอออกไปจาก pirch ผมยังนั่งเล่นต่ออีกนิดเพื่อให้หมดเวลา

...หมดเวลา

...เดินไปเช่าการ์ตูน

...เดินกลับบ้าน

...ถึงบ้าน 4 ทุ่มครึ่ง

...อาบน้ำ

...อ่านการ์ตูน

...ตี 2

...ชีวิตปกติ

...หลับ Zzzz